Asa rasanya nian tiada..
Harap apa adanya hampir sirna..
Memandang lantunan dentum lemah,
yang tergetar dari irama sebuah lara..
Rasa nian tak tega..
Sungguh inginnya tuk berdua..
Namun iba tiada terkira..
Tak kuasa pun turut rana..
Untuk kawan di sana...
Tiada lewat " ucap sesaji" pada
Sang Pemilik raga tiap nyawa..
Nian hari tiada tara..
Pengharapan tiap do'a,
agar kiranya ketenangan nian tercipta..
Bagi kami,
dan Kawan di sana...
Solo, 290809
Dedicated to: Him
Subscribe to:
Post Comments (Atom)


0 celoteh:
Post a Comment